Κώστας Σίμογλου: Τι φταίει;
Θα παραφράσουμε το ‘’τις φταίει’’ του Χαρίλαου Τρικούπη το 1874, όταν υπήρχαν ακόμη τα δικαιώματα του Βασιλιά να διορίζει πρωθυπουργό όποιον από την Βουλή ήθελε, ανεξάρτητα αν αυτός δεν είχε την πλειοψηφία της, με αποτέλεσμα την συνεχή εναλλαγή κυβερνήσεων και διοικητικό χάος, με το ’’τι φταίει’’ για ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας, την υπογεννητικότητα και την προοδευτική μείωση του πληθυσμού της. Υπολογίζεται ότι για την διατήρηση του πληθυσμού σταθερού πρέπει να γεννιούνται 2,1 παιδιά ανά ζεύγος και αυτό γιατί υπάρχει η παιδική θνησιμότητα αλλά και τα στείρα ζευγάρια. Σήμερα βρισκόμαστε στο 1,1 έως 1,2 παιδιά ανά ζεύγος με αποτέλεσμα να έχουμε συνεχή μείωση του πληθυσμού.
Προσπάθησα να βρω γιατί δεν υπάρχει ανάλογη αναπληρωματική τεκνογονία, ώστε ο πληθυσμός μας να μένει τουλάχιστον σταθερός. Να τι βρήκα:
1) Οικονομική ανασφάλεια, δυσχέρεια εύρεσης στέγης, υψηλά ενοίκια και υψηλό κόστος ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών.
2) Καθυστέρηση δημιουργίας οικογένειας λόγω σπουδών και εύρεσης εργασίας.
3) Αλλαγές στις κοινωνικές αντιλήψεις; Δεν επαρκούν οι δομές φύλαξης παιδιών, υπάρχουν ανεπαρκή οικονομικά κίνητρα και δυσχερής ενίοτε συνδυασμός εργασίας και φροντίδας παιδιών.
4) Λιγότερες γεννήσεις γυναικών, άρα και λιγότερες γεννήσεις παιδιών.
5) Μετανάστευση νέων
Επιπλέον με την υπογεννητικότητα και την αύξηση του μέσου όρου ζωής επέρχεται γήρανση του πληθυσμού και φυσικά ταμειακή πίεση στα ασφαλιστικά ταμεία και τα συστήματα υγείας.
Αυτόματα έρχεται η διερώτηση, πώς είχαν οι συνθήκες πριν 40 και 50 χρόνια όταν η τεκνοποιία ήταν ικανοποιητική και ο πληθυσμός αύξανε. Είχαμε περισσότερους αναλογικά εκπαιδευτικούς στα σχολεία, είχαμε περισσότερους παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία, είχαμε καλύτερο σύστημα υγείας; Προφανώς όχι. Άλλωστε, αν οι λόγοι για την προοδευτική μείωση των γεννήσεων είναι μόνον αυτοί που αναφέρθηκαν, πώς εξηγείται η αύξηση του πληθυσμού στις υποσαχάριες χώρες, τις μουσουλμανικές, την Ινδία και για να γυρίσουμε στα δικά μας, στις κοινότητες των Ρομά, που δεν είναι από τις πλουσιότερες κοινωνίες του κόσμου;
Έχω την εντύπωση πως εκείνο που πράγματι φταίει είναι όχι η φτώχεια και οι κοινωνικές συνθήκες σήμερα, αλλά ο λαϊκισμός που έχει ποτίσει και σε κάποιο βαθμό διαφθείρει την Ελληνική κοινωνία. Θέλουμε καλύτερους μισθούς με λιγότερες ώρες εργασίας και σύνταξη ει δυνατόν με 15 χρόνια εργασίας, όπως άλλωστε γινόταν σε ορισμένες ΔΕΚΟ. Οι εκάστοτε αντιπολιτεύσεις συναγωνίζονται ποια θα πιέσει για περισσότερες παροχές, τις οποίες όταν γίνουν κυβέρνηση ψάχνουν πώς θα τις αποφύγουν ή με τι νέα έσοδα θα καλύψουν την υλοποίηση κάποιων από αυτές. Υπάρχουν όμως και αυτοί που έχουν άγνοια κινδύνου ή περισσό λαϊκισμό, οπότε μας οδηγούν με φόρα στα βράχια, όπως το ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν. Πολλοί βέβαια αναπολούν και τις καλές εποχές που οι τράπεζες σου τηλεφωνούσαν για να σου δώσουν δάνειο για οτιδήποτε μπορούσες να φαντασθείς: διακοπές, γαμήλια γλέντια, αγορά επίπλων, αυτοκινήτου, γαμήλια ταξίδια και τα λοιπά.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η υπογεννητικότητα στην χώρα μας οφείλεται βασικά σ’ αυτά που αναφέρονται ως αιτία, γιατί παρατηρείται και σε ζευγάρια που δεν έχουν κανένα οικονομικό πρόβλημα, οι δε βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα νηπιαγωγεία μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των εργαζομένων. Φοβάμαι ότι έχει επικρατήσει η λογική του να περνάμε καλά, η λογική του ευδαιμονισμού ή όπως λέγει η παροιμιώδης φράση: ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο πισινός μας.
Αυτά το ’’μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς εσύ να κάνεις για αυτήν’’ του Κέννεντυ ή το ‘’δεν έχω τίποτε να σας προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα’’ του Τσόρτσιλ στην αρχή του Β! Π. Πολέμου είναι πολύ δυσνόητα σήμερα στην Ελλάδα.
Ακολουθήστε μας στο Google News στο Facebook και το Instagram και δείτε τα video μας στο TikTok
232047
