Βασίλης Τερζής: Εορτασμός ημέρας χορού στις Σέρρες… “Χορός του Ζαλόγγου”

Βασίλης Τερζής: Εορτασμός ημέρας χορού στις Σέρρες… “Χορός του Ζαλόγγου”

Γράφει ο Βασίλης Τερζής, Καθηγητής ΤΕΦΑΑ, Δάσκαλος Παραδοσιακών Χορών και πρώην Πρόεδρος της ΚΕΔΗΣ

“ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ”
Γιορτάστηκε στο Δήμο μας, την Κυριακή, 26 Απριλίου, η «Παγκόσμια Ημέρα Χορού».

Όσον αφορά στον Παραδοσιακό Χορό, απλά ο Δήμος καλούσε τους συλλόγους να παραβρεθούν στην κεντρική πλατεία 8:00 – 8:15 μ.μ. Προαιρετικά με ένα λευκό μπλουζάκι ή με τα μπλουζάκια των συλλόγων μας προκειμένου να συμμετάσχουμε στον κύκλο χορού που θα δημιουργηθεί.

Καμία συνεννόηση, καμία συγκέντρωση με τους υπευθύνους των συλλόγων για κατάθεση προτάσεων και βελτίωση της δράσης. Οι ζουρνάδες θα παίζουν και ένα μήνυμα θα αιωρείται, «Βήματα στο Χρόνο» – «Ενώνουμε το παρελθόν με το παρόν μέσω του χορού».
Όλοι θα χορέψουν, ποντάρουμε στη συμμετοχή, στην αυτοδιαχείριση των συμμετεχόντων και στη μεγάλη εικόνα. Το πρώτο και το τελευταίο πέτυχε απόλυτα. Η αυτοδιαχείριση όμως ήθελε οδηγίες και προετοιμασία και μιας και αυτά δεν έγιναν, απαιτούσε αγωγή,
παιδεία, σεβασμό και εκπαίδευση!!!

Έτσι μια γιορτή και ημέρα ενότητας, συλλογικότητας, χαράς της κίνησης, ρυθμού και ανάδειξης της παράδοσης, μετατράπηκε από ορισμένους σε μια κούρσα επίδειξης,
προβολής και ανταγωνισμού. Και το καλό είναι πως μεταξύ μας ήμασταν, πολλοί μεν, γνωστοί δε, τι να αποδείξουμε λοιπόν.
Πως αλλιώς να δικαιολογήσω την προσπάθεια που έκαναν ορισμένοι να πιάσουν από την αρχή την πρώτη θέση και τους πρώτους κύκλους στο κέντρο, εξωθώντας και παραμερίζοντας τα σχεδόν 100 μικρά παιδιά των συλλόγων και αρκετών σχολών χορού που περίμεναν με αγνή χαρά να συμμετάσχουν μόνο στον πρώτο καλαματιανό.
Τόσο θα χόρευαν, αυτό μόνο ήξεραν.
«Μήλο μου κόκκινο» – «Πω πω Μαρία»…

Σπουδαία τα κατάφεραν, για να φωτογραφηθούν και να βιντεοσκοπηθούν οι μεγάλοι, απομάκρυναν τα παιδιά.

Ίσως φταίει ο Δήμος, που στο μήνυμα δεν έγραψε για μέλλον, παρά μόνο για παρελθόν και παρόν!!!
Και μετά γκρινιάζουμε γιατί απουσιάζουν οι μικρές ηλικίες από τους συλλόγους.

Ακόμα πιο θλιβερή η στάση των μόνιμων πρωτοχορευτών, επιβάλλοντας την παρουσία των συλλόγων τους στο κέντρο σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Ακόμη και τότε, προς το τέλος, όταν ακούστηκε από το laptop το μοναδικό Κρητικό τραγούδι της βραδιάς, έτρεξαν να πιαστούν πρώτοι, στο κέντρο και πάλι με τους δικούς τους. Τι κι αν είχαν ξεκινήσει, καμιά δεκαριά, τόσα είχαν απομείνει, μέλη του συλλόγου Κρητών, που με υπομονή προσμένανε και ένα δικό τους χορό και είχαμε αρχίσει να στοιχιζόμαστε ξοπίσω τους.
Το χοροστάσι απαιτεί ηθική και αυτό δε μαθαίνεται από το youtube, διδάσκεται, βιώνεται, εκπαιδεύεται, πρέπει να το νιώσεις, να ζυμωθεί μέσα σου.
Ο πρωτοχορευτής δεν είναι τίτλος, είναι ευθύνη, είναι θέση προσφοράς, είναι παράδειγμα.
Όσον αφορά στον Δάσκαλο;;;
απλησίαστη έννοια για κάποιους, αυτός είναι το Ευ Ζην…

Σε μια τέτοια γιορτή πολιτισμού δε μετέχεις ατομικά, συμμετέχεις συλλογικά, βοηθάς, στηρίζεις, υποστηρίζεις, διορθώνεις, προλαβαίνεις, ενθαρρύνεις, καθοδηγείς, προτρέπεις
κάποιες φορές παρακολουθείς από μακριά, από έξω.
Αν κάνοντας όλα αυτά χαίρεσαι, τότε έχεις πραγματικά πετύχει…

Μετά από 39 χρόνια διδασκαλίας το έχω βιώσει, ο χορός δεν έχει να σου αφήσει τίποτε χειροπιαστό παρά μόνον εκείνη τη μοναδική και φευγαλέα στιγμή που θα νοιώσεις λεύθερος και αυτό είναι αποκάλυψη, αυτό είναι λύτρωση.

Τα χαιρετίσματα μου χορευταράδες…
την επόμενη φορά πρώτοι και στο χορό του Ζαλόγγου…