Επανέρχεται η συζήτηση για μοντέλο ζωνών καλλιέργειας, αλλά με στοχευμένα κίνητρα
Εδώ και δεκαετίες η ελληνική γεωργία αναπτύσσεται περισσότερο ως άθροισµα µεµονωµένων επιχειρηµατικών αποφάσεων παρά ως αποτέλεσµα ενός εθνικού παραγωγικού σχεδιασµού. Οι καλλιέργειες επεκτείνονται ή εγκαταλείπονται ανάλογα µε τις συγκυριακές τιµές, τις επιδοτήσεις ή τις εκάστοτε εµπορικές προσδοκίες, µε αποτέλεσµα να παρατηρούνται έντονες διακυµάνσεις στην παραγωγή και δυσκολία διαµόρφωσης σταθερών αλυσίδων αξίας. Η συζήτηση για τον καθορισµό ζωνών καλλιέργειας επανέρχεται, όχι ως εργαλείο περιορισµού της παραγωγικής ελευθερίας, αλλά ως µέσο καλύτερου σχεδιασµού και αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτηµάτων κάθε περιοχής.
Το κράτος, αξιοποιώντας επιστηµονικά δεδοµένα για το έδαφος, το µικροκλίµα, τους υδατικούς πόρους, τις υφιστάµενες υποδοµές και τη µεταποιητική δραστηριότητα, µπορεί να προσδιορίσει περιοχές όπου συγκεκριµένες καλλιέργειες εµφανίζουν σαφές παραγωγικό και οικονοµικό πλεονέκτηµα. Η ένταξη µιας περιοχής σε µια τέτοια ζώνη δεν θα συνεπαγόταν απαγόρευση άλλων καλλιεργειών, αλλά θα µπορούσε να συνοδεύεται από στοχευµένα κίνητρα, όπως επενδυτικές ενισχύσεις, φορολογικά οφέλη, προτεραιότητα σε αρδευτικά έργα, εξειδικευµένη γεωτεχνική υποστήριξη ή αυξηµένη χρηµατοδότηση για συλλογικές υποδοµές και δράσεις προώθησης.
Η προσέγγιση αυτή δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Η Γαλλία έχει διαχρονικά οργανώσει γεωγραφικές ζώνες παραγωγής και ισχυρές τοπικές αλυσίδες αξίας, ιδιαίτερα στους αµπελώνες και τα τυροκοµικά προϊόντα. Η Ιταλία έχει συνδέσει πολλές περιφέρειες µε καλλιέργειες και προϊόντα υψηλής προστιθέµενης αξίας, ενώ η Ισπανία έχει αξιοποιήσει εξειδικευµένες περιοχές για…
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ
Ακολουθήστε μας στο Google News στο Facebook και το Instagram και δείτε τα video μας στο TikTok
232047
