“Ημερομηνία λήξης…” – Γράφει ο Νικόλαος Κουφοτόλης

212
Κουφοτόλης φόβος
- Διαφήμιση -
Νικόλαος Κουφοτόλης

Στο φίλο μου,
Ανησύχησα που δεν απαντούσε, δεν το συνήθιζε, με ένα τηλέφωνο και ένα έρχομαι , βρεθήκαμε…
Χωρίς τα κλασσικά, πως περνάς, τι κάνεις, που χάθηκες …
Κοίταξε μου λέει, ένιωθα τον πόνο του και την οργή του… στην τόνο και την ένταση της φωνή ς του… Αγριεύει ο άνθρωπος όταν μένει μόνος …

Στη ζωή μας οι πολύ δύσκολες καταστάσεις φέρνουν και μεγάλες αλλαγές. Αν δεν αλλάξεις να ξέρεις θα αναγκασθείς να το κάνεις. Εδώ είμαστε… Κανονικά, δεν θα έπρεπε να κοιτάξω πίσω με θυμό, ούτε μπροστά μου με φόβο, αλλά γύρω μου με επίγνωση. Αδυνατώ όμως. Νιώθω εγκλωβισμένος να μην πω μολυσμένος από το φόβο της αρρώστιας. Χωρίς να το σκεφθώ με όλο αυτόν τον πανικό, τελικά μολύνθηκα από την αρρώστια του φόβου. Είναι το υποκείμενο νόσημα, είναι και τα παιδιά.
Μα εσύ μου το είχες πει. Θέλεις να τα επαναλάβω… ακόμη και ο φόβος είναι συνήθεια. Έχει γραφτεί, όπως και αυτολύπηση, η ήττα, το άγχος , η απελπισία, η απόγνωση και η παραίτηση, όλα είναι συνήθειες.. Και ως τέτοια αντιμετωπίζονται σαν κάτι φυσιολογικό.
Ναι μικρέ, τα μισώ αυτά και την ρουτίνα, μα είναι δύσκολο να τα αφήσω.
Μα πάντα ήσουν ψύχραιμος και προετοιμασμένος..

- Διαφήμιση -

Πες μου φίλε μου αγαπημένε τις θέλεις, να σου επαναλάβω όσα πέτυχες και μπόρεσες…
Νομίζω ότι έχω αποδεχτεί το φόβο σαν ένα κομμάτι της ζωής μου…. Φοβάμαι ακόμη και να αλλάξω.. την ώρα που ακόμη και παιδιά γυρνάν την πλάτη και φεύγουν… Η γενιά μου είναι πληγωμένη, η Ελλάδα είναι ένας τόπος γεμάτος πληγές. Τελικά είχε δίκιο ο Ποταμίτης. Ποτέ λαός δεν φοβήθηκε τον εαυτό του περισσότερο απ’ ότι ο νεοέλληνας. Φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα τον πόνο μας, τα προβλήματα μας, τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας. Πως μπορούμε να γιατρέψουμε τον φόβο.
Τους φόβους θέλεις να πεις.. μια η οικονομία, μια η αρρώστια, μια τα εθνικά…
Αγριεύω να ξέρεις, δεν βλέπω ικανούς να ρυμουλκήσουν τη χώρα έξω από την κρίση… να υπηρετήσουν τον τόπο με συνέπεια και σεβασμό. Όλα ημιτελή… όλα με το έχει ο Θεός… και ένα έλα βρε αδερφέ…
Και ποιος ευθύνεται;
Σιώπησα, είναι εύκολο να συμφωνήσεις και να αποδόσεις ευθύνες… τον άφησα να κλείσει την ερωτοαπάντησή του…
Εμείς οι πολίτες, είπε και σώπασε…

Εδώ που είμαστε η χώρα με εμάς ως πολίτες , είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει τις κρίσεις…
Δεν υπάρχουν πολίτες… δεν υπάρχει ελίτ με ήθος και αξίες…
Χάθηκε το αξιακό πλαίσιο της χώρας…
Γεμίσαμε γιατρούς νομικούς…
Αλλά και τα σκυλιά, ξέρεις ποια, ακολουθούν αυτούς που τα ταΐζουν.
Και εμείς φοβισμένοι μέσα στην εποχή των πανδημιών και των γειτόνων μας… μας έχουν εξωθήσει στην απελπισία …

Νομίζω ότι έρχεται η ώρα των αντιδημοφιλών… μόνο τότε θα γίνουμε σοβαροί…
Έχουμε την πιο σωστή κρίση, έχοντας απόσταση από τα γεγονότα, σε βάθος χρόνου… καιρός να ωριμάσουμε, άκου εκεί η πολιτική είναι σε θέση να λύσει τα προβλήματα μας. Όσοι για τους πολιτικούς μας νομίζουν ότι τους ακολουθούν, να σκεφθούν ότι και τους κυνηγούν μια λέξη είναι μόνο.

- Διαφήμιση -

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.