«Επαγγέλματα» προς εξαφάνιση… γυναίκα, μητέρα, σύζυγος

118
γυναίκα
- Διαφήμιση -

Γράφει η Φανή Ασπογαλή

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, τιμώντας και αναγνωρίζοντας τους αγώνες που έγιναν κάπου, κάπως, κάποτε, καταθέτω την δική μου άποψη για τη θέση και τον ρόλο της σύγχρονης γυναίκας στον Δυτικό κόσμο, που ίσως να φαίνεται αιρετική εκ πρώτης, έχει όμως δυστυχώς βάση…

- Διαφήμιση -

Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε χρόνια που η κοινωνία είχε αναγνωρίσει ίσα ή σχεδόν ίσα δικαιώματα ανάμεσα στα δύο φύλα, αλλά είχα και την ευκαιρία να μάθω από τη γιαγιά πως ήταν τα πράγματα παλιότερα. Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι άσπρο μαύρο και επιπλέον θεωρώ πως για μια ακόμη φορά χάθηκε το μέτρο, αλλιώς…

Είναι γνωστό πως τα απωθημένα και η καταπίεση ετών, συνήθως οδηγούν στο άλλο άκρο. Ξεπεράστηκε κατά πολύ το αυτονόητο, και επήλθε το παράλογο… Εξασφαλίσαμε ως γυναίκες ίσα δικαιώματα, φωνή και υπόσταση και χάσαμε την ταυτότητά μας. Προκαλέσαμε σύγχυση σε ολόκληρη την κοινωνία… στους άνδρες που πλέον αναρωτιούνται για τον δικό τους ρόλο, αλλά κυρίως στα παιδιά μας που ψάχνουν απεγνωσμένα το ζεστό φαγητό, την τρυφερή αγκαλιά, το χάδι και την αφοσίωση της μάνας!

Η γυναίκα – μάνα…
Όλο και πληθαίνουν οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, όλο και γεμίζουν τα ολοήμερα, όλο και περισσότερες γιαγιάδες και νταντάδες μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Κι εμείς, αντί να βλέπουμε το δάσος, έχουμε εστιάσει στο δέντρο. Διεκδικούμε από την Πολιτεία θέσεις σε παιδικούς σταθμούς (ει δυνατόν 12μηνης λειτουργίας), περιοριζόμαστε στο ένα παιδί και ακόμη κι αυτό το μεγαλώνουμε στον αυτόματο.

Η γυναίκα – σύζυγος…
Άλλη πονεμένη ιστορία και σε άμεση συνάρτηση με τα παραπάνω. Έχει το δικό της αυτοκίνητο, το δικό της τηλέφωνο, τον δικό της τραπεζικό λογαριασμό, το δικό της ωράριο, τους δικούς της φίλους, την δική της τηλεόραση, την δική της διατροφή, την δική της καριέρα και τον δικό της σύζυγο… (;)

Η γυναίκα – εργαζόμενη…
Είναι πάντα κουρασμένη, έχει συνήθως προβλήματα στη δουλειά που τα μεταφέρει στο σπίτι, έχει περιορισμένο χρόνο και προτεραιότητα τις εργασιακές της υποχρεώσεις…

Έτσι θέλουμε την κοινωνία μας;
Έτσι θέλουμε την γυναίκα σήμερα;
Έτσι θέλουμε να μας βλέπουν οι άνδρες;
Έτσι ονειρευόμασταν να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;

Οι παλιότεροι έλεγαν «πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη δεν γίνεται» και πως «το σπίτι από τη γυναίκα κρατιέται» … μήπως κάτι ήξεραν παραπάνω; Μήπως στον αγώνα για την κατάκτηση των αυτονόητων, ξεπεράσαμε τα όρια και φτάσαμε στο άλλο άκρο;

Η γυναίκα θα έπρεπε να είναι η αγκαλιά, το χάδι, η τρυφερότητα, η στοργή, η ασφάλεια, το καταφύγιο, το σπίτι… είναι όμως;

- Διαφήμιση -

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.