Περί ελευθερίας του λόγου και «αδέσμευτης» δημοσιογραφίας…

0
69
ελευθερίας
- Διαφήμιση -

Μπορεί να πέρασαν δυόμιση αιώνες από τότε που ο Βολταίρος διατύπωνε την θεωρία του περί ελευθερίας της γνώμης, φαίνεται όμως, πως μέχρι σήμερα η ερμηνεία της βασικής αρχής του Διαφωτισμού, παραμένει υποκειμενική και διφορούμενη.

Σύμφωνα με τον ορισμό…
Ελευθερία του λόγου
είναι το πολιτικό δικαίωμα να κοινοποιεί κανείς τις απόψεις και ιδέες του, χρησιμοποιώντας το σώμα και την ιδιοκτησία του, προς όποιον είναι πρόθυμος να τα δεχτεί.
Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.
Το Άρθρο 19 συνεχίζει λέγοντας ότι η άσκηση των εν λόγω δικαιωμάτων φέρει «ειδικά καθήκοντα και ευθύνες» και μπορεί «ως εκ τούτου, να υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς», όταν χρειάζεται «για την προάσπιση των δικαιωμάτων ή της φήμης των άλλων» ή «για την προστασία της εθνικής ασφάλειας ή της δημόσιας τάξης ή της δημόσιας υγείας ή της ηθικής».

- Διαφήμιση -

Τι γίνεται στην πραγματικότητα…
Απλοί πολίτες, θεσμικοί ή «δημοσιογράφοι», παράγουν ή αναπαράγουν χωρίς φόβο και πάθος, αβάσιμες ή καθ’υπαγόρευση απόψεις, συνήθως εξυπηρετώντας συμφέροντα, εκτοξεύουν χαρακτηρισμούς, επινοούν σενάρια συνωμοσίας, θίγοντας υπολήψεις και προδικάζοντας γεγονότα και αυτό το θεωρούν ελευθερία του λόγου… Όταν όμως καλούνται να λογοδοτήσουν κανένα επιχείρημα και καμία πηγή δεν τους επιβεβαιώνει…

Που οδηγεί όλο αυτό…
Το έργο χιλιοπαιγμένο και γνωστό, εκτυλίσσεται σε δικηγορικά γραφεία και δικαστικές αίθουσες, όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι ξαφνικά σέβονται τους νόμους και αναγνωρίζουν τα δίκαια και τα άδικα…
Και μετά… πάλι από την αρχή!

Η «αδέσμευτη» δημοσιογραφία…
Ίσως το πιο σύντομο ανέκδοτο… Επιχειρηματίες, εκδότες, καναλάρχες Πανελλήνιας εμβέλειας και όχι μόνο, έχουν μετατρέψει τα Μέσα τους σε πολεμικά εργαλεία, όχι για το συμφέρον της κοινωνίας, όχι για την αλήθεια και την διαφάνεια, αλλά για τον εγωισμό και την τσέπη τους! Κακοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, δέσμιοι των αφεντικών τους, καταστρέφουν και καταστρέφονται… και τελειωμό δεν έχει!

Ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις, γιατί έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα να ανακτήσουμε ως πολίτες τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ελευθερία του λόγου. Όσο για τη δημοσιογραφία, απαιτεί παιδεία, σοβαρότητα και υπευθυνότητα… όχι καλλίγραμμα πόδια και διαπλεκόμενα μυαλά!

- Διαφήμιση -

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.